Selon des rapports d’organisations de défense des droits de l’homme, environ 800 femmes et filles Ezidies sont actuellement détenues dans des prisons sous le contrôle de Hayat Tahrir al-Sham (HTS) en Syrie. Ces femmes ont été capturées lors de l’attaque de l’État islamique (EI) contre les Ezidis en 2014 et risquent désormais de subir de nouveaux abus sous le contrôle de HTS.
Den 17 december 2024 erkände Schweiziska nationalrådet officiellt de massiva grymheter som begicks mot eziderna av Islamiska staten (IS) 2014 som folkmord. I ett historiskt beslut fördömde den schweiziska lagstiftande församlingen den systematiska våldskampanjen, inklusive massmord, sexuellt våld, tvångsförflyttningar och förstörelsen av kulturellt arv, som utfördes av terroristgruppen i norra Irak.
Got it! Here’s the translation with “Jesidi”:
Op 17 december 2024 erkende de Zwitserse Nationale Raad officieel de massamoorden die in 2014 door de Islamitische Staat (IS) tegen het Jesidi-volk werden begaan als genocide. In een baanbrekende beslissing veroordeelde de Zwitserse wetgevende macht de systematische geweldcampagne, waaronder massamoorden, seksueel geweld, gedwongen verplaatsing en de vernietiging van cultureel erfgoed, die door de terroristische groepering in Noord-Irak werd gepleegd.
في 17 ديسمبر 2024، اعترف المجلس الوطني السويسري رسمياً بالفظائع الجماعية التي ارتكبها تنظيم الدولة الإسلامية (داعش) ضد الشعب الإيزيدي في عام 2014 كإبادة جماعية. وفي قرار تاريخي، أدان المشرعون السويسريون الحملة المنظمة من العنف، بما في ذلك عمليات القتل الجماعي، العنف الجنسي، التهجير القسري، وتدمير التراث الثقافي، التي نفذها التنظيم الإرهابي في شمال العراق.
Le 17 décembre 2024, le Conseil national suisse a officiellement reconnu les atrocités de masse commises contre le peuple Ezidi par l’État islamique (EI) en 2014 comme un génocide. Dans une décision historique, le législatif suisse a condamné la campagne systématique de violence, y compris les meurtres de masse, les violences sexuelles, les déplacements forcés et la destruction du patrimoine culturel, perpétrée par le groupe terroriste dans le nord de l’Irak.
17 Aralık 2024’te, İsviçre Ulusal Konseyi, 2014 yılında IŞİD tarafından Ezidi halkına karşı işlenen kitlesel vahşetleri soykırım olarak resmi olarak tanıdı. Tarihi bir kararda, İsviçre yasama organı, terörist grup tarafından Kuzey Irak’ta gerçekleştirilen kitlesel öldürmeler, cinsel şiddet, zorla yerinden edilme ve kültürel mirasın tahrip edilmesi dahil olmak üzere sistematik şiddet kampanyasını kınadı.
Muitos estados carecem de conhecimento preciso ou suficiente sobre os ezidis, frequentemente confundindo sua identidade e classificando-os erroneamente como parte da comunidade curda. Essa concepção equivocada coloca em risco a independência do povo ezidi. O ódio e as ameaças contra eles estão se espalhando cada vez mais online, alimentados por desinformação generalizada, muitas vezes propagada por grupos anti-ezidis. Muitos políticos curdos estão explorando a situação, tentando obter votos no Iraque sob a fachada de apoio aos ezidis. No entanto, por trás das portas fechadas, os mesmos políticos contribuem para o crescente ódio direcionado ao povo ezidi.
2007 yılında, Hales, annesi ve kız kardeşiyle birlikte Almanya’ya kaçtı—bu ülke, hem özgürlükleri hem de değerleriyle, sonunda sadece takdir etmekle kalmayıp, bir anlamda sevmeye başladığı bir yer oldu. Ezidi bir halk olarak, yüzyıllardır süren zulme maruz kalan bir toplumdan gelen Hales için özgürlük kavramı büyük bir anlam taşıyor. İslamcı grupların işlediği vahşetler, ona özgürlüğün değerini derinlemesine anlamasına yol açtı. 70’ten fazla Ezidi soykırımının en yenisi, 3 Ağustos 2014’te yaşandı ve hâlâ binlerce kadın IŞİD tarafından esir tutuluyor. Hales, “Esaret içinde yeterince yaşadık; şimdi özgürlüğümüz ve haklarımız için ayağa kalkma zamanı,” diyor.
Die Resolution befasste sich speziell mit den erschütternden Ereignissen des 3. Augusts 2014, als der IS einen groß angelegten Angriff auf von Jesid*innen bewohnte Gebiete startete. Bei diesem Angriff tötete die Terrorgruppe über 5.000 jesidische Männer und Frauen, verschleppte etwa 7.000 Menschen und unterwarf unzählige andere sexueller Sklaverei und Zwangsübertritten. Das Schicksal von etwa 2.600 Frauen und Kindern bleibt unbekannt. Die Vereinten Nationen hatten diese Gräueltaten bereits 2016 als Völkermord eingestuft, doch die formelle Anerkennung des Schweizer Parlaments stellt eine bedeutende politische und moralische Erklärung dar.
Många stater saknar korrekt eller tillräcklig kunskap om eziderna, vilket ofta leder till missförstånd om deras identitet och felaktig klassificering av dem som en del av den kurdiska folksamlingen. Denna missuppfattning äventyrar ezidernas identitet, överlevnad och självständighet. Hat och hot mot dem sprider sig alltmer på nätet, drivet av utbredd desinformation, ofta spridd av icke-ezidier. Många kurdiska politiker utnyttjar situationen genom att försöka vinna röster i Irak under förespeglingen att stödja ezidierna. Samtidigt, bakom stängda dörrar, bidrar samma politiker till den växande hatkampanjen mot det ezidiska folket.
2007 թվականին Հալեսը մոր և քույրերի հետ փախավ Գերմանիա՝ երկիր, որը նա վերջում չմիայն գնահատեց, այլ կարելի է ասել՝ սիրեց՝ շնորհիվ նրա ազատությունների և արժեքների։ Եզդի լինելով՝ էթնիկ ժողովուրդ, որը դարեր շարունակ ենթարկվել է հետապնդումների, ազատության գաղափարը մեծ նշանակություն ունի Հալեսի համար։ Նա խորապես հասկացել է ազատության արժեքը իսլամիստական խմբերի կողմից կատարված ոճրերից։ 70-ից ավելի եզդի ցեղասպանություններից վերջինը տեղի ունեցավ 2014 թվականի օգոստոսի 3-ին, երբ հազարավոր կանայք դեռևս պահվում էին ԻՍԻՍ-ի կողմից։ «Մենք բավականաչափ երկար ենք ապրել գերի։ Այժմ ժամանակն է պաշտպանել մեր ազատությունն ու իրավունքները», ասում է Հալեսը։
The Ezidi children who weee taken from their peaceful homes and lives, have been forced to learn Arabic, the Quran and indoctrinated to become tools in the hands of the terrorists. Although, some attempts are done by the global community to recognise and prosecute those responsible for; we have all failed the Ezidi people.
Around 800 Ezidi women and girls are currently being held in prisons under the control of Hayat Tahrir al-Sham (HTS)...
В 2007 году Халес вместе с матерью и сестрой бежала в Германию — страну, которую она со временем не только оценила, но и, можно сказать, полюбила за её свободы и ценности. Как езидка, представительница этнорелигиозной группы, которая подвергалась преследованиям на протяжении многих веков, концепция свободы имеет для Халес особое значение. Она глубоко осознала ценность свободы через ужасы, совершённые исламистскими группами. Последний из более чем 70 геноцидов против езидов произошёл 3 августа 2014 года, когда тысячи женщин всё ещё находились в плену у ИГИЛ. “Мы жили в рабстве достаточно долго, теперь пришло время бороться за нашу свободу и наши права”, — говорит Халес.
Im Jahr 2007 floh Hales mit ihrer Mutter und ihrer Schwester nach Deutschland – ein Land, das sie schließlich nicht nur schätzte, sondern man könnte sagen, liebte, wegen seiner Freiheiten und Werte. Als Jesidin, einer ethnoreligiösen Gruppe, die seit Jahrhunderten Verfolgung ausgesetzt ist, hat das Konzept der Freiheit für Hales große Bedeutung. Sie verstand den Wert der Freiheit tief durch die Gräueltaten, die von islamistischen Gruppen begangen wurden. Das jüngste von über 70 Jesidischen Völkermorden ereignete sich am 3. August 2014, wobei Tausende von Frauen immer noch von ISIS gefangen gehalten werden. ‘Wir haben lange genug in Gefangenschaft gelebt; jetzt ist es Zeit, für unsere Freiheit und unsere Rechte einzutreten’, sagt Hales.
En 2007, Hales a fui en Allemagne avec sa mère et sa sœur—un pays qu’elle est finalement venue non seulement apprécier mais, pourrait-on dire, aimer, pour ses libertés et ses valeurs. En tant qu’Ezidi, un groupe ethno-religieux ayant subi des siècles de persécution, le concept de liberté a une grande importance pour Hales. Elle a profondément compris la valeur de la liberté à travers les atrocités commises par les groupes islamistes. Le plus récent des plus de 70 génocides Ezidi a eu lieu le 3 août 2014, avec des milliers de femmes encore captives des mains de l’État islamique (ISIS). “Nous avons vécu en captivité assez longtemps; il est maintenant temps de défendre notre liberté et nos droits”, déclare Hales.
In 2007, Hales vluchtte samen met haar moeder en zus naar Duitsland—een land dat ze uiteindelijk niet alleen is gaan waarderen, maar, men zou kunnen zeggen, liefhebben, vanwege zowel de vrijheden als de waarden. Voor Hales, als jezidi—een etnisch-religieuze groep die eeuwenlange vervolging heeft doorstaan—is het concept van vrijheid van groot belang. Ze begon de waarde van vrijheid diepgaand te begrijpen door de wreedheden die door islamitische groeperingen werden begaan. De meest recente van meer dan 70 jezidische genocides vond plaats op 3 augustus 2014, waarbij duizenden vrouwen nog steeds gevangen worden gehouden door ISIS. “We hebben lang genoeg in gevangenschap geleefd; nu is het tijd om op te staan voor onze vrijheid en onze rechten,” zegt Hales.
In 2007, Hales fled to Germany with her mother and sister—a country she eventually came to not only appreciate but, one might say, love, for both its freedoms and its values. As a Ezidi, an ethnoreligious group that has faced centuries of persecution, the concept of freedom holds great significance for Hales. She came to deeply understand the value of freedom through the atrocities committed by Islamist groups. The most recent of over 70 Ezidi genocides occurred on August 3, 2014, with thousands of women still held captive by ISIS. “We have lived in captivity long enough; now it is time to stand up for our freedom and our rights,” says Hales.
9-10 Aralık 2024 tarihlerinde, Bonn’da Ezidi soykırımının ardından 10 yıl süren sessizliği anmak amacıyla barışçıl bir gösteri düzenlendi. Ezidi aktivistler tarafından organize edilen etkinlik, kültürel performanslar, dini ilahiler ve adalet ile uluslararası müdahale çağrısı yapan konuşmalarla zenginleştirildi. Soykırımın önlenmesi için bir belge Birleşmiş Milletler’e gönderildi. Ayrıca, Irak’ta da dayanışma eylemleri gerçekleştirildi ve Ezidi halkının adalet ve tanınma mücadelesinin devam ettiği vurgulandı.
The article explores a Turkish reader’s journey to understanding the Ezidi people, inspired by the suffering of Ezidi women in ISIS attacks, as depicted in Huzursuzluk. The reader advocates for tolerance, secularism, and recognizing minorities like the Ezidis, emphasizing the importance of education, peace, and cultural respect.
