Nasrin kwam in 2017 op 14-jarige leeftijd naar Duitsland met de ambitie om naar de universiteit te gaan. De Ezidi-studente studeert inmiddels civiele techniek en vertelt hoe zij ondanks ontmoediging op school en de noodzaak om zelf haar weg te vinden in een onbekend hogeronderwijssysteem naar dat doel bleef toewerken.
Slechts twee jaar na haar aankomst, zegt ze, rondde zij de Realschule af als beste van haar jaar. Later behaalde zij haar Abitur en begon zij met de studie die zij altijd al had willen volgen.
Niemand in haar familie was bekend met het Duitse hogeronderwijssysteem, legt Nasrin uit. Ze moest zelf de informatie vinden die ze nodig had en zelf op zoek gaan naar mogelijkheden.
Op school, zegt ze, lachten leraren haar uit toen ze aangaf dat ze naar de universiteit wilde. Ze herinnert zich herhaalde pogingen om haar in de richting van een beroepsopleiding te sturen met een lager middelbareschooldiploma.
Volgens Nasrin werden sollicitaties zonder haar toestemming voorbereid en moest zij die gaan afgeven. Terwijl ze met de documenten in haar hand buiten de werkplek stond, voelde ze dat naar binnen gaan zou betekenen dat ze haar ambitie opgaf. Ze gooide de envelop weg, draaide zich om en besloot dat zij zelf zou bepalen wat ze met haar leven zou doen.
De moeilijkheden bleven voortduren terwijl ze naar haar Abitur toewerkte. Nasrin zegt dat ze vaak de enige migrant in haar klas was en beschrijft hoe ze werd bekritiseerd om kleine grammaticale fouten, tijdens examens argwanend in de gaten werd gehouden en herhaaldelijk werd ontmoedigd.
Ze zegt dat die twijfels voor haar juist een motivatie werden om door te gaan totdat ze het diploma behaalde.
“Mijn weg was moeilijk, maar hij heeft me geleerd hoeveel kracht we in ons dragen wanneer we in onszelf geloven.”
Haar advies aan andere studenten komt voort uit diezelfde overtuiging:
“Laat de vooroordelen van anderen nooit bepalen wie je bent. Laat nooit iemand anders beslissen waar jouw grenzen liggen.”