Տարին երկու անգամ էզիդները նշում են [Çile]՝ Ամառվա քառասուն օրերը և Ձմռան քառասուն օրերը, որոնք էզդիկիով հայտնի են որպես [Çilê Havînê] և [Çilê Zivistanê]։ Այս կրոնական ծեսերը նշանավորում են էզիդ ճգնավորների կողմից պահվող քառասնօրյա ծոմի ավարտը։ Ամառային շրջանը նշվում է հուլիսի 31-ից օգոստոսի 2-ը, իսկ ձմեռայինը՝ փետրվարի 1-ին և 2-ին։
[çile] եզրը վերաբերում է հոգևոր կարգապահության քառասնօրյա ժամանակաշրջանին։ Սովորական կյանքից քառասուն օրով հեռանալու այս սովորույթը սկիզբ է առնում հնագույն ժամանակներից և հետագայում դարձել է մի շարք կրոնական ավանդույթների մաս։ Շարֆադինում այդ մեկուսացումն ուղեկցվում է խիստ ծոմապահությամբ և համարվում է Աստծուն ճանաչելու միստիկական ճանապարհի հիմնական փուլերից մեկը։
Ծոմն ստանձնող անձը կոչվում է [çilegir]։ Սրբավայրում գտնվելու ընթացքում ճգնավորը մեկուսանում է փոքր, մութ խցում և քնում պարզ թաղիքե գորգի վրա, որը հայտնի է որպես [kulav]։ Մեկուսացման մեծ մասն անցնում է խոր մտորումների և խորհրդածության մեջ՝ ավանդաբար նստած դիրքով ու խոնարհած գլխով։
[çilegir]-ը կարող է խցից դուրս գալ միայն ծիսական լվացում կատարելու կամ, երբ թույլատրվում է, սրբազան տեքստերն ու սրբերի կյանքը քննարկելու համար։ Որոշ մեկուսացումներ նաև լիակատար լռություն են պահանջում։ [Çile]-ի հիմքում Աստծո մշտական հիշատակումն է, ներքին մաքրագործումն ու աշխարհիկ ցանկություններից հեռացումը։
Էզիդական սրբազան օրհներգերի՝ [Qewls]-ի համաձայն՝ [Şêx Adî]-ն նույնպես հետևել է քառասնօրյա ծոմի ավանդույթին։ Նա մեկուսացել է քարանձավում և այնտեղ մնացել քառասուն օր՝ ամեն երեկո ծոմը բացելով ընդամենը մեկ չամիչով։ Նրա ամենամոտ քառասուն ուղեկիցները, որոնք հիշատակվում են որպես [Çel Mêrê Şêx Adî], ըստ ավանդության՝ նրա հետ միասին պահել են այդ խիստ ծոմը։
Ճգնավորական կյանք կամ դերվիշական ծառայություն ընտրող էզիդների համար առօրյա կյանքի շեղող հանգամանքներից պարբերաբար հեռանալը շարունակում է մնալ կարևոր կրոնական կարգապահություն։ Քառասնօրյա մեկուսացումը, որը հայտնի է նաև որպես [arba’îniyya], կարող է անցկացվել միայնակ՝ առանձին խցում, կամ ընդհանուր կրոնական կացարանում։
Այս սովորույթը մինչ օրս պահպանվում է Իրաքի Լալիշ սրբավայրում ծառայող էզիդ հոգևորականների, ֆաքիրների և կրոնական ծառայողների շրջանում։ Այն պահպանում են նաև այն աշխարհիկ էզիդները, որոնք խորապես կրոնական կյանք են վարում և կամավոր ստանձնում են ծոմապահության, մեկուսացման ու Աստծո մշտական հիշատակման այս կարգապահությունը։
