Տարին երկու անգամ էզիդները նշում են Çile՝ Ամառվա քառասուն օրերը և Ձմռան քառասուն օրերը, որոնք էզդիկիով հայտնի են որպես Çilê Havînê և Çilê Zivistanê։ Այս կրոնական ծեսերը նշանավորում են էզիդ ճգնավորների կողմից պահվող քառասնօրյա ծոմի ավարտը։ Ամառային շրջանը նշվում է հուլիսի 31-ից օգոստոսի 2-ը, իսկ ձմեռայինը՝ փետրվարի 1-ին և 2-ին։
çile եզրը վերաբերում է հոգևոր կարգապահության քառասնօրյա ժամանակաշրջանին։ Սովորական կյանքից քառասուն օրով հեռանալու այս սովորույթը սկիզբ է առնում հնագույն ժամանակներից և հետագայում դարձել է մի շարք կրոնական ավանդույթների մաս։ Շարֆադինում այդ մեկուսացումն ուղեկցվում է խիստ ծոմապահությամբ և համարվում է Աստծուն ճանաչելու միստիկական ճանապարհի հիմնական փուլերից մեկը։
Ծոմն ստանձնող անձը կոչվում է çilegir։ Սրբավայրում գտնվելու ընթացքում ճգնավորը մեկուսանում է փոքր, մութ խցում և քնում պարզ թաղիքե գորգի վրա, որը հայտնի է որպես kulav։ Մեկուսացման մեծ մասն անցնում է խոր մտորումների և խորհրդածության մեջ՝ ավանդաբար նստած դիրքով ու խոնարհած գլխով։
çilegir-ը կարող է խցից դուրս գալ միայն ծիսական լվացում կատարելու կամ, երբ թույլատրվում է, սրբազան տեքստերն ու սրբերի կյանքը քննարկելու համար։ Որոշ մեկուսացումներ նաև լիակատար լռություն են պահանջում։ Çile-ի հիմքում Աստծո մշտական հիշատակումն է, ներքին մաքրագործումն ու աշխարհիկ ցանկություններից հեռացումը։
Էզիդական սրբազան օրհներգերի՝ Qewls-ի համաձայն՝ Şêx Adî-ն նույնպես հետևել է քառասնօրյա ծոմի ավանդույթին։ Նա մեկուսացել է քարանձավում և այնտեղ մնացել քառասուն օր՝ ամեն երեկո ծոմը բացելով ընդամենը մեկ չամիչով։ Նրա ամենամոտ քառասուն ուղեկիցները, որոնք հիշատակվում են որպես Çel Mêrê Şêx Adî, ըստ ավանդության՝ նրա հետ միասին պահել են այդ խիստ ծոմը։
Ճգնավորական կյանք կամ դերվիշական ծառայություն ընտրող էզիդների համար առօրյա կյանքի շեղող հանգամանքներից պարբերաբար հեռանալը շարունակում է մնալ կարևոր կրոնական կարգապահություն։ Քառասնօրյա մեկուսացումը, որը հայտնի է նաև որպես arba’îniyya, կարող է անցկացվել միայնակ՝ առանձին խցում, կամ ընդհանուր կրոնական կացարանում։
Այս սովորույթը մինչ օրս պահպանվում է Իրաքի Լալիշ սրբավայրում ծառայող էզիդ հոգևորականների, ֆաքիրների և կրոնական ծառայողների շրջանում։ Այն պահպանում են նաև այն աշխարհիկ էզիդները, որոնք խորապես կրոնական կյանք են վարում և կամավոր ստանձնում են ծոմապահության, մեկուսացման ու Աստծո մշտական հիշատակման այս կարգապահությունը։
